Hypnotherapie | Coaching | Scholing 

Hoe ik mezelf uit een psychose coachte

Dit is een blog die ik eigenlijk al heel lang wilde schrijven. 

Simpelweg omdat ik zelf nog steeds verbaasd ben hoe ik met mijn persoonlijke aanpak een belangrijke bijdrage leverde aan een volledig herstel van een acute kraambedpsychose in 2008.

Laat ik je meenemen naar de nacht dat ik voor het eerst van mijn leven een psychiatrische kliniek van binnen zag. Het was 18 november 2008, een datum die in mijn geheugen gegrift staat en waar ik regelmatig tijdens trainingen en gastlessen over vertel. Vijf dagen eerder was ik bevallen van mijn jongste zoon Jeroen. Hij en zijn oudere broer Mark van elf jaar verblijven op dat moment bij onze buren.

Ik zit aan tafel tegenover een psychiater die mij allerlei vragen stelt. Naast mij zit mijn man en schuin tegenover mij een verpleegkundige. De vragen van de psychiater roepen bij mij weerstand op, omdat ze mij reduceren tot afhankelijkheid. Vragen zoals "Wat is je naam?" wil ik het liefst beantwoorden met "Barbamamma", maar ik realiseer me dat ik daar niet verder mee kom. Om zo snel mogelijk weer naar huis te kunnen, zal ik me moeten voegen naar datgene wat hulpverleners van mij vragen.

Mijn uitspraak "Ik wil naar huis" is voor hulpverleners irrelevant, omdat men mij zwaar psychotisch vind en dus niet in staat om al naar huis te kunnen. Achteraf bezien denk ik dat ze daar wel gelijk in hebben gehad, maar er is wel iets belangrijks wat ze over het hoofd hebben gezien.

Het meest cruciale.

Heb jij al gelezen wat dit was? Ik heb het namelijk al in de tekst gezet. 

Er staat: "...om zo snel mogelijk weer naar huis te kunnen..."

Oftewel:

~ IK STELDE VOOR MEZELF EEN DOEL ~


Hoe bijzonder is dat? Tijdens het doormaken van een psychose was ik dus heel goed in staat om te bepalen wat ik wilde. En ook al zouden er nog momenten komen dat mijn gestelde doel helemaal niet in beeld was, het was voor mij wel de rode draad om er uit te komen.

Toen ik naderhand tijdens een gesprek met een verpleegkundige uitlegde wat een kraambedpsychose was en dit tekende, was datzelfde doel in beeld in de vorm van een hartje met het getal 4 erin, waarbij de 4 stond voor het aantal gezinsleden. Hieronder zie je de betreffende tekening met twee donkerrode pijlen naar de hartjes.

En mocht je er behoefte aan hebben, dan kan ik deze hele tekening aan je uitleggen :-).

Toen ik een paar dagen later opgenomen werd in het Erasmus MC, heeft uiteindelijk het stellen van doelen mij geholpen om uit de psychose te blijven. Daar schreef ik twee teksten op blaadjes en plakte ze tegen de deur van mijn kamer. Op de ene stond 'GOED' en de andere 'FOUT', om aan te geven wanneer ik mijn gestelde doel - naar huis gaan - sneller zou bereiken. 



En laten we niet gaan soebatten over de vraag of 'medicatie innemen' nu wel of niet onder GOED of FOUT behoort, maar vraag je eerder af in hoeverre het stellen van doelen door de betrokken persoon kan bijdragen aan herstel. 

Ook al bevindt die persoon zich in een psychose.

Deze blog is geschreven op 5 oktober 2017 door Karin den Oudsten.

Na haar eerste bevalling kreeg Karin den Oudsten depressieve klachten en na de tweede een acute kraambedpsychose. Ze schreef hierover twee boeken en zette de website Kraambedpsychose.nl online. Ze geeft trainingen aan kraamverzorgenden, aan studenten verloskunde op de Hogeschool Rotterdam en aan verpleegkundigen in het Erasmus MC. Als professioneel coach (NOBCO) begeleidt ze moeders en is ze in opleiding tot integratief psychotherapeut. Daarnaast is ze ambassadeur van Samen Sterk zonder Stigma en voorzitter van Stichting Me Mam, een platform voor moeders met psychische klachten na een bevalling.