🌱 Als therapeut heb ik de taak om een cliënt te begeleiden in zijn of haar proces. En hoewel ik me bewust ben van datgene wat ik zeg en doe, speelt er onbewust altijd een ander uitgangspunt mee, namelijk: 💫 Ik weet dat ik het niet weet. En daar ben ik inmiddels behoorlijk comfortabel mee. Dat klinkt misschien vreemd voor een therapeut. Je zou toch denken dat iemand met kennis, opleidingen en ervaring juist degene is die weet wat er aan de hand is? Maar ik geloof daar niet zo in. ✅ De belangrijkste kennis over een cliënt zit namelijk niet bij mij. Die zit bij de cliënt zelf. Mijn rol is daarom niet om te vertellen wat iemand moet voelen, waar iets vandaan komt of wat de oplossing is. Ik faciliteer. Ik luister. Ik observeer. Ik stel vragen en volg wat zich aandient. Wanneer iemand in hypnose is gebracht, hoeft er voor mij niet altijd vooraf vast te staan waar we naartoe zouden moeten. Ik kan volgen wat zich vanuit het onderbewustzijn aandient. Daar ontstaat vanzelf een richting. En dan

In Amerika is het momenteel de rechtszaak die heel erg veel aandacht krijgt: Lindsay Clancy wordt ervan verdacht haar drie kinderen omgebracht te hebben tijdens het doormaken van een postpartum psychose, oftewel kraambedpsychose. Ook in Nederland begint het nu door te dringen wat daar zich afspeelt, maar er is meer aan de hand. Ik volg deze rechtszaak vanaf het begin en het is een opeenstapeling van allerlei tegenstrijdige uitspraken van experts, een waslijst van medicatie die Lindsay heeft gehad en een ongekend aantal accounts die - zonder enige achtergrond of kennis - lukraak alles op de sociale media neerzet. De gehele rechtszaak is online te volgen geweest op allerlei nieuwszenders. Er zijn mensen die vinden dat ze per direct naar de gevangenis moet of levenslang opgesloten moet worden in een psychiatrische kliniek. Anderen hebben een minder uitgesproken oordeel daarover en wachten op de uitspraak van de jury. Er zijn moeders die Lindsay ondersteunen vanwege eigen ervaringen met po